Aile İçi İletişim Eksikliği ve Çocuklarda Şiddet Eğilimi: Sessiz Evler, Dijital Kaçışlar ve Akran Zorbalığının İletişimsel Kökenleri
Anahtar Kelimeler:
aile içi iletişim- çocuk şiddeti- akran zorbalığı- ebeveyn iletişimi- siber zorbalıkÖzet
Çocuklarda şiddet eğilimi ve akran zorbalığı son yıllarda önemli bir toplumsal sorun haline gelmiştir. Mevcut çalışmalar çoğunlukla okul ortamı, psikolojik tanılar ve dijital platform etkilerine odaklanırken, aile içi iletişim eksikliğinin bu süreçteki rolü yeterince incelenmemektedir. Bu çalışmanın amacı, aile içi iletişim biçimlerinin çocukların şiddet eğilimleri ve akran zorbalığı davranışları üzerindeki etkisini iletişim perspektifinden incelemektir. Araştırma, nitel desende tasarlanmış teorik bir literatür taraması çalışmasıdır. Çalışmada Albert Bandura’nın Sosyal Öğrenme Kuramı, Pierre Bourdieu’nün Sembolik Şiddet yaklaşımı, Marshall McLuhan’ın medya çevresi yaklaşımı ve güncel aile iletişimi literatürü birlikte değerlendirilmiştir. Bulgular, aile içinde yaşanan iletişimsizlik, duygusal ihmal, otoriter ebeveyn dili, sürekli çatışma ortamı ve dijital yalnızlaşmanın çocukların saldırgan davranışlarını artırabildiğini göstermektedir. Sağlıklı iletişim ortamı bulamayan çocukların dijital platformlara yöneldiği ve burada siber zorbalık dahil yeni şiddet biçimlerine daha açık hale geldiği görülmektedir. Çocuklar yalnızca fiziksel şiddeti değil, iletişimsizlik kalıplarını da öğrenmektedir. Ailede kurulamayan sağlıklı iletişim süreçleri okul ortamındaki akran ilişkilerine doğrudan yansımaktadır. Çocuk şiddetiyle mücadelede yalnızca okul merkezli cezalandırıcı politikalar yeterli değildir. Aile iletişimi eğitimi, dijital medya okuryazarlığı ve disiplinlerarası önleyici politikalar geliştirilmelidir.